In memoriam: Dragomir Karlo Đorđević (1951-2026)
Izvor, foto: RTHN
Utihnuo je poznat i drag, snažan glas hercegnovske muzičke scene.
Napustio nas je dobar i uvijek vedar čovjek koji je misao „Džez spira prašinu svakodnevnog života“, usvojio kao životni moto. Dragomir Karlo Đorđević.
Gitarista, pjevač, kompozitor, pedagog, posvećen muzici više od pola vijeka, započeo je svoj muzički put kao šesnaestogodišnjak i član prvog udruženja estradnih umjetnika u Crnoj Gori koje je formirano u hercegnovskoj Muzičkoj školi na inicijativu Dragana Rakića.
Bio je u prvoj postavi novskih „Exodusa“. Kasnije je sarađivao sa brojnim džez muzičarima od Herceg Novog do Njemačke i Italije pa i Amerike.
Dvadesetak godina i živio je u evropskim zemljama. Kada se vratio u Novi radio je kao profesor gitare u Muzičkoj školi, bio inicijator Džez festivala…
Umjetnik suptilnog izraza i čovjek plemenite prirode.
Dragan je bio dio onih zlatnih hercegnovskih godina kojih se i sada s radošću i nostalgijom sjećamo… ljetne, žive hotelske svirke, muzika na terasama okrenutim moru, uglavnom za ples, ali i popularne numere koje su savladavane uspješno i veoma brzo da bi Novi bio u trendu sa svjetskim muzičkim tokovima…
Valja podsjetiti na njegove riječi „sezona je tada počinjala 15. aprila, trajala do 15. septembra… bilo je živo“.
Kad ljeto mine ostajala su dva otvorena hotela, Klub Vojske Jugoslavije, Gradska kafana… i organizovane su igranke.
Tu je, pričao je svojevremeno Dragan, ne učio nego „upijao muziku“ cijelim svojim bićem.
Bio je dio najuspješnijih poglavlja u Mjesnoj muzici Đenović, Gradskoj muzici, kasnije Muzičkoj školi…
I u poslednjim godinama života ostao je stvaralac. Prije desetak godina objavio je svoj prvi album ,,Carlo sings standards “ sa četiri autorske kompozicije.
Gradu je poklonio posebnu posvetu – pjesmu „Moj grad“.
Pjesma je, pričao je, nastala tokom odsluženja vojnog roka i Šibeniku, kada je prvi put osjetio beskrajnu nostalgiju za Novim, a čekala je četrdesetak godina da bude snimljena i postane himna novskog puta do finala takmičenja za Evropsku prestonicu kulture.
Nije prestajao da piše muziku ni kada je stigla bolest. On je znao da se sa bolešću bori, Herceg Novi da pokaže koliko je gradu važan i koliko ga voli.
U njegovim zapisima ostale su brojne note i ideje, i one trajan trag o legendi džez scene u Crnoj Gori…
Znaće i tu zaostavštinu da sačuva njegova supruga Nada koja mu je uvijek bila tiha i stalna prisutnost i podrška, oslonac njegove snage i ljubavi.
Znaće i kolege da je na neki način ožive… jer muzika jeste beskraj.
Neka i sjećanje na Dragana Karla Đorđevića bude beskrajno.
- Tagovi:
- In memoriam
- Herceg Novi
- Jazz
 (1) (2).png)